قيامت امر كند به جهنّم برند ، پس ملائكه او را كشند ، در آن حال مؤمنان و مؤمنات گويند : پروردگارا اين بنده در دنيا براى ما دعا مىكرد ، ما را شفاعت ده در حقّ او ، پس خدا ايشان را شفيع او كند ، و به شفاعت ايشان نجات يابد « 1 » . و از ابراهيم بن هاشم منقول است كه گفت : عبد اللّه بن جندب را در عرفات ديدم ، و هيچ‌كس وقوف را از او بهتر بجا نياورد ، پيوسته دست به آسمان بلند كرده بود ، و آب ديده بر دو طرف رويش جارى بود به حدّى كه بر زمين مىريخت ، چون مردم از وقوف فارغ شدند و برگشتند به او گفتم : هرگز وقوفى به خوبى وقوف تو نديده‌ام ، گفت : و اللّه دعا نكردم مگر از براى برادران مؤمن خود ؛ زيرا از حضرت امام موسى كاظم عليه السّلام شنيدم مىفرمود : هركه براى برادر مؤمن خود دعا كند در غيب او ، از عرش او را ندا كنند كه : از براى تو باد صد هزار برابر آنچه از براى او دعا كردى ، و نخواستم كه صد هزار برابر محقّق ضامن شده را ترك كنم براى يكى كه ندانم مستجاب مىشود يا نه « 2 » . و از حضرت على بن الحسين عليه السّلام منقول است كه : هرگاه ملائكه مىشنوند مؤمنى براى برادر مؤمن خود دعا مىكند غايبانه ، يا او را به نيكى ياد مىكند ، به او مىگويند : نيكو برادرى هستى تو از براى برادر خود ، دعاى خير از براى او مىكنى و او از تو غايب است و او را به نيكى ياد مىكنى ، حق‌تعالى به تو عطا فرمود دو برابر آنچه از براى او دعا كردى ، و بر تو ثنا گفت دو برابر آنچه تو بر برادر خود ثنا گفتى ، و تو راست فضل و زيادتى بر او ، و اگر بشنوند كه برادر مؤمن خود را به بدى ياد مىكند و بر او نفرين مىكند ، به او مىگويند : بد برادرى هستى براى برادر خود ، باز

--> ( 1 ) اصول كافى 2 / 507 - 508 ح 5 . ( 2 ) اصول كافى 2 / 508 ح 6 .